پنجاه هزار سرو در خاک افتاد
ننگ ابدی که بر تو بادا جلاد
پنجاه هزار عاشق آزادی
ای میهن جاودان به راهت جان داد
مهدی یعقوبی(هیچ)
شیران وطن به خون که غلتان بودند
اما به میان خون غزلخوان بودند
پنجاه هزار بابک خرمدین
رایات شرف در کف میدان بودند
مهدی یعقوبی(هیچ)
در خاک کویر تشنه باران گشتند
عمری شب و روز راه را پیمودن
بی آنکه دمی به زندگی آسودن
روزی که نه دور چون غباری در باد
راهست ولی که من نخواهم بودن
مهدی یعقوبی(هیچ)
هر روز و شبم به عشق تو میگذرد
در خلوت چشمه سار آرام آرام
عطر گل سرخی دل من را ببرد
مهدی یعقوبی(هیچ)
از پشته به پشته کشته ننگت بادا
وز اینهمه بیدادگری فریادا
هر گوشه به گوشه شیون و گور و کفن
خون می چکد از چنگ تو ای جلادا
مهدی یعقوبی(هیچ)
انسان به جهان که زنده از امید است
آزادیت ای وطن که بی تردید است
تاریک ترین نقطه شب منتظران
آغاز شکفتن گل خورشید است
مهدی یعقوبی(هیچ)
ما پیرو عده ای جنایتکاریم
بی عقل و خرد، خرافی و بیماریم
در کاسه سر که مغزمان گندیدست
موهوم پرست و برده افکاریم
مهدی یعقوبی(هیچ)
.jpg)
بنیاد ستمگران که ویران بشود
یک مشت اگر ملت ایران بشود
برخیز و سکوت سهمگین را بشکن
باید که وطن دوباره توفان بشود
مهدی یعقوبی (هیچ)
پس مانده قوم وحشی و خونخوارید
گندابی پر از تعفن مردارید
کافیست فقط دمی که ای ملایان
شمشیر که از گردن ما بر دارید
تا عقل و خرد نشو و نمایی نکنیم
بهتر که همان فکر رهایی نکنیم
در بند و اسیر تا ابد می مانیم
از مغز خود ار گندزدایی نکنیم
مهدی یعقوبی(هیچ)
تاریخ بشر حکومتی منفورید
در بی شرفی که در جهان مشهورید
پسمانده تازیان از اعماق قرون
بر گردن میهنم شما ساطورید
مهدی یعقوبی(هیچ)
با خویش که انقلاب هیولا آورد
خاکستر مردگان و ملا آورد
از قعر قرون و چاهک جهل و جنون
گنداب هزار ساله بالا آورد
لعنت به شب سیاه در 57
بر وعده آب و برق مجانی و نفت
با آمدن ملاها کشور من
با کله به مستراح یکباره که رفت
مهدی یعقوبی(هیچ)
از عشق تو در زندانم آزادی
خونین که لب و دندانم آزادی
با بال و پر شکسته در کنج قفس
هر دم که تو را می خوانم آزادی
مهدی یعقوبی (هیچ)
بیگاه کسی به خانه ام در زد و رفت
تاریکی شب ستاره ای سر زد و رفت
لبخند به روی لب که در لحظه مرگ
از سینه من پرنده ای پر زد و رفت
آنگاه که از خویش فراموش شدم
با ماه به برکه ای هماغوش شدم
از دور درخشید به چشمم نوری
وز مستی جاودان که مدهوش شدم
این رباعی به صورت عمودی و افقی به یک شکل خوانده میشود
بر پنجره آرام که نم نم باران
آرام که اشکم ز دو چشمم ریزان
نم نم ز دو چشمم بچکد از هجرت
باران ریزان از هجرت ای ایران
یک ذره طلا مقبره اش پیدا نیست
جز مظهری از مهر و وفا در ما نیست
انسانیت اینجا که فقط معیار است
از رنگ و نژاد و دین اثر بر جا نیست
مهدی یعقوبی