شانزده آذر - رباعی

ای آنکه به دیده اشک خون میباری

د ر ز یر خطوط فقر جا ن بسپا ری

ما در ، پد رم مبا د فر ز ند ت ر ا

تنها به د ها ن گر گها بگذ ا ر ی

رباعی - مهدی یعقوبی

ذرا ت تنم پرُ ا ز ترنم شد ه بود

د ر رقص کنا ر گل گندم شده بود

دردشت دلم به لحظه کشف شهود

آن نیمه پنها نی من گم شده بود

رباعی - مهدی یعقوبی

تو آتش پر کشیده در رویا یی

توفان شکفته در د ل دریا یی

در قعر قفس به چشمم ای آزادی

ز یبا یی آ ذرخش د ر شبها یی

رباعی - مهدی یعقوبی

در پچپچه روی شا خه ها مرغانند

عطر گل سرخ کوچه می ا فشانند

در سینه ی ابررهگذر صاعقه ها

آ ما د ه بر ا ی لحظه تو فا نند

رباعی - مهدی یعقوبی

در ذ هن پرند گا ن غمی میگذرد

خورشید به خواب شبنمی میگذرد

بربرگ رزان وزان وزان بادخزان

با زمز مه ها ی مبهمی میگذ رد

رباعی - مهدی یعقوبی

ا لیا ف لطیف ابر پیدا شده است

چشمان کویر تشنه زیبا شده است

از شادی من به صخره ها ، در پرواز

در ساحل بیکرانه دریا شده است

رباعی - مهدی یعقوبی

با قهقهه نعره در د کا نش میزد

با کینه لگد برتن وجا نش میزد

ساطور برنده را به فرق کلمات

قصاب به روی پیشخوانش میزد

رباعی - مهدی یعقوبی

درغرش رعد و برق درکوهستان

در زوزه ی تازیانه ها درزندان

درسینه ی شعله ور به توفانهایم

خیا م تر ا گلو له بستند ا ینا ن

رباعی - مهدی یعقوبی

ای سبز اگر سرخ شوی پیروزی

خورشید شود به پرچمت گلد وزی

عمامه سرا ن به مثل عقربها یند

گلبوسه زنی به نیششان می سوزی

رباعی - مهدی یعقوبی

من خا منه ا ی مسبب کشتا رم

سر کرده ی ا شرا ر جنا یتکا رم

بر جمجمه های بیگناها ن قرآن

باکاسه به کاسه خون بدستم دارم

رباعی - مهدی یعقوبی

یک صف صف یک مشت جنایتکاراست

در کشتی خو ن نشسته د ر کشتاراست

یک صف صف میهنی که د ر تا ریخش

د ر رقص به زیر آ تش ر گبا ر ا ست

رباعی - مهدی یعقوبی

باعطرتوجان دربدنم می رقصد

البرزبه خاک وطنم می رقصد

در آ بی بیکرانه ی خورشیدی

گل گل به تن پیرهنم میرقصد

رباعی - مهدی یعقوبی

تردید نکن سپید ه سر خواهد زد

این باغ شکوفه درسحرخواهدزد

ا ز کنج قفس پرند ه آ ز ا د ی

با صد گل سرخ بال وپر خواهد زد

رباعی

شمشیربه کف گرفتگان شیرانم

فو لا د و شا ن ِ قله تو فا نم

بر فرق شکسته شب روبه فرار

یک مشت گره کرد ه همه ایرانم

رباعی

ای ها رترین ها رترین ها رترین

سرپنجه غارتگرت ازخون رنگین

ای ننگ ا بد نشسته پیشانی تو

منفورترین حکومت روی ز مین

تا راجگران د وبا ره د ر ایرا نند

آ یا ت خد ا بز یر لب میخو ا نند

ا زبعد هزا ر و چارصد سال هنوز

با پرچم ا سلا م بخو ن میر ا نند

من بغض گلوی ماه در شبهایم

با پنجره ها به عا لم ر و یا یم

عمریست که با قافله ای ازگل سرخ

بید ا ری و خوا ب د رپی لیلا یم